Mail verzonden op 22-1-2008

 

Hulp gevraagd bij het opkomen voor ons vak

 

Beste vakgenoot of anderszins betrokkene bij de geestelijke gezondheidszorg,

 

Graag wil ik je hulp vragen. Het gaat om het volgende.

 

Al een behoorlijk aantal jaren werk ik als gezondheidszorgpsycholoog bij GGZ-instelling GGNet in Apeldoorn (voorheen Spatie). Op een polikliniek met een goede werksfeer waar met veel inzet en betrokkenheid wordt gewerkt voor het welzijn van clienten.

 

Deze geinspireerde afdeling heb ik de afgelopen jaren langzamerhand zien veranderen als gevolg van de alsmaar oplopende (werk)druk. Het begon enkele jaren geleden met het systematisch opjagen van de 'productie'. Toen we hier min of meer aan gewend waren geraakt, kwam de zinloze bureaucratie zoals die ons wordt opgelegd vanuit overheid en zorgkantoor. Pogingen om deze bureaucratie van binnenuit een halt toe te roepen zijn vruchteloos gebleken, omdat het management steeds meer fungeert als een doorgeefluik van de bureaucratische eisen van buitenaf zonder er stelling tegen te nemen. Nu de bureaucratische terreur zodanige vormen aanneemt dat het niet meer lukt om het inhoudelijke werk ervoor af te schermen, is mijn grens bereikt en heb ik de stap genomen om een opinie-artikel te schrijven, samen met mijn collegas Thijs Emons en Co Klaver.

 

Dit artikel zal binnenkort worden geplaatst in NRC Handelsblad. Maar daar blijft het niet bij. Het NRC wil in bredere zin een beeld geven van de uitwerking die het nieuwe zorgstelsel heeft in de GGZ. Concreet betekent dit dat zij naast onze opinie ook de verhalen willen horen uit andere GGZ-instellingen.

 

Kortom er ligt hier een mooie kans om de problemen die we in de GGZ hebben op de agenda te zetten. Om ons te laten horen! Wij zijn van mening dat de discussie over de GGZ in relatie tot het nieuwe zorgstelsel veel te veel wordt gedomineerd door managers en beleidsmakers. De signalen vanaf de werkvloer worden niet gehoord, maar klinken vaak ook veel te zacht. We zijn als hulpverleners sterk gericht op onze clienten en voelen ons (te) vaak machteloos als het gaat om het grotere geheel. We zijn loyaal, doen gewoon alle onzinnige dingen die ons opgelegd worden vanuit het idee dat het wel ergens goed voor zal zijn. We stellen ons bescheiden op omdat we het grotere geheel niet overzien. Alsof de beleidsmakers en het hogere management dat wel doen! Die blijven naief geloven in de ideologie van marktwerking, DBCs en controle op 'kwaliteit' van buitenaf. Intussen is de uitwerking van die ideologie dat de werkdruk toeneemt en de echte kwaliteit onder druk staat. En het einde van deze ontwikkeling is nog lang niet in zicht.

 

We kunnen ons dus laten horen!

Over de steeds verder toenemende productiedruk, over de controledwang vanuit het zorgkantoor maar uiteindelijk vanuit de overheid, over alle lege projecten rondom 'kwaliteit', over de absurditeit van het DBC systeem dat er vanuit gaat dat de behandeling rechtstreeks voortvloeit uit de DSM classificatie, over zinloze bureaucratie, over het eindeloze invullen van formulieren om ons werk vergoed te krijgen, etc. etc.

 

Ik zou je willen vragen na te denken over de volgende vragen:

         Zou je zelf geinterviewd willen worden door het NRC?

         Ken je mensen binnen je eigen instelling of bij andere instellingen die hun verhaal zouden willen doen en die dat op een constructieve manier kunnen?

         Of ken je mensen die mensen kennen die dat zouden willen doen?

         Heb je concrete voorbeelden van wantoestanden in de GGZ die samenhangen met het nieuwe zorgstelsel?

         Heb je verdere suggesties?

 

Alle reacties zijn welkom. Denk vooral niet dat je een alomvattend en samenhangend verhaal moet hebben, n stukje van de puzzel helpt ook.

 

Stuur deze mail gerust door naar mensen die je kent uit het vak en die zich erdoor aangesproken zouden kunnen voelen. Denk aan psychologen, spv-ers, sociotherapeuten, psychiaters, maatschappelijk werkers, nonverbaal therapeuten, teammanagers, etc etc. Binnen je eigen instelling, maar zeker ook daarbuiten. Tegelijkertijd wil ik je vragen om deze mail met zorg te behandelen. Stuur hem niet klakkeloos door naar je hele adresboek of naar al je collega's, maar naar die mensen waarvan je denkt dat ze graag op de hoogte zouden willen zijn van dit initiatief en naar die mensen waarvan je denkt dat ze mogelijk een bijdrage zouden willen leveren.

 

Wat ons drijft is onze betrokkenheid bij de clienten voor wie we het uiteindelijk doen. Hart voor het vak dus. We willen niet strijden tegen politiek of management, maar we willen strijden voor een GGZ waarin de menselijke maat richtinggevend is. Als je je hierin herkent en/of mee wilt doen, laat dan van je horen!

 

Je kunt je reactie sturen naar ons emailadres.

Als het kan graag voor 7 februari zodat we je reactie kunnen meenemen in het gesprek dat we begin februari hebben met de journalist van het NRC.

 

Alvast bedankt voor jullie meedenken,

 

Met vriendelijke groet,

mede namens Thijs Emons en Co Klaver,

Fred Leffers